اجزا، سازنده‌ی الگو
پیوند از درهم‌نشینی قطعات چوب شکل می‌گیرد؛ نظمی که در آن، هر جزء بخشی از جزء دیگر به نظر می‌رسد. در ترکیب گونه‌ها و رنگ‌های متفاوت چوب، این پیوند گاه آرام و یکدست و گاه آشکار و متضاد دیده می‌شود.
صورت‌های بنیادین پارکت
بُن، بازگشت به الگوهایی است که زبان پارکت بر پایه‌ی آن‌ها شکل گرفته است؛ طولی، هرینگبون و شورون. فرم‌هایی ماندگار که در کادن، با انتخاب چوب و پرداخت دقیق، دوباره تعریف می‌شوند.
نظمی که از راستا خارج می‌شود.
کژ از یک تغییر ساده در جهت آغاز می‌شود؛ جایی که خطوط از راستای آشنا فاصله می‌گیرند و سطح به حرکت درمی‌آید. نظمی حساب‌شده که با تغییر زاویه، ریتمی تازه در امتداد چوب ایجاد می‌کند.
یک قاعده، بی‌شمار امتداد
نسق از تکرار یک قاعده ساده شکل می‌گیرد؛ شبکه‌ای منظم که جهت‌های متفاوت چوب، به آن عمق و ریتم می‌بخشند.هر واحد بخشی از یک نظم بزرگ‌تر است؛ نظمی که می‌تواند بی‌وقفه در سطح امتداد پیدا کند.
مرکز؛ نقطه آغاز
چید از آرایش قطعاتی با ابعاد و جهت‌های متفاوت حول یک مرکز شکل می‌گیرد. قطعه‌ی تیره در مرکز، نقطه‌ی تمرکز را می‌سازد و اجزای پیرامون، ترکیب را به اطراف گسترش می‌دهند؛ سطحی منسجم که از مرکز آغاز می‌شود و در پیرامون ادامه پیدا می‌کند.
چوب‌های کادن کوچک‌تر، و «یک الگو، با بیان‌های متفاوت»
کادن، پارکت چوبی را با ساختاری مهندسی‌شده برای معماری امروز بازتعریف می‌کند. چوب طبیعی همچنان آن چیزی است که دیده و لمس می‌شود؛ با همان رگه‌ها، تفاوت‌ها و شخصیت منحصربه‌فرد هر قطعه. آنچه تغییر کرده، ساختاری است که در زیر آن قرار دارد؛ ساختاری پایدارتر که امکان ساخت دقیق الگوهای کادن را فراهم می‌کند و چوب را برای کاربردهای معاصر آماده‌تر می‌سازد.
از کادن، نمونه بخواهید.
چوب را باید از نزدیک دید و لمس کرد. تفاوت رگه‌ها، بافت، رنگ و پرداخت هر قطعه، بخشی از شخصیت طبیعی آن است. نمونه‌های کادن امکان تجربه‌ی چوب و الگو را پیش از انتخاب نهایی فراهم می‌کنند.
ریتمی
از
گذشته
